ຄະດີທີ່ຜູ້ອຳນວຍການສູນຊ່ວຍເຫຼືອສັງຄົມ ຟູເທາະ ແລະ ຜູ້ອຳນວຍການໂຮງຮຽນ ອຽນເລິບ ຖືກດຳເນີນຄະດີເນື່ອງຈາກຍັກຍອກເງິນຂອງນັກຮຽນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ, ຜູ້ພິການ ແລະ ຜູ້ປ່ວຍທາງຈິດ ເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຕ້ອງຄິດຫຼາຍ. ນາຍພົນຕີ ຫງວຽນ ມິງ ຕວນ ໄດ້ເອີ້ນພຶດຕິກຳນີ້ວ່າເປັນເລື່ອງຮ້າຍແຮງເປັນພິເສດ, “ເຮັດໃຫ້ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນຂອງປະຊາຊົນຫຼຸດຖອຍລົງ.” ແຕ່ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນນັ້ນ ໄດ້ຖືກສ້າງສົມ ແລະ ຖືກກັດກິນມາແລ້ວຈັກເທື່ອ? ນີ້ແມ່ນລາຍລະອຽດໜຶ່ງທີ່ຂ້ອຍເຫັນວ່າມີຄົນບໍ່ຫຼາຍທີ່ເຈາະເລິກມັນຢ່າງແທ້ຈິງ.
ຄວາມຈິງແມ່ນ, ຄຳວ່າ “ຈັດການຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະ ຢ່າງເດັດຂາດຕໍ່ບຸກຄົນທີ່ກະທຳຜິດ” ໄດ້ຖືກເວົ້າຊ້ຳໆໃນຫຼາຍຄະດີທຸຈະລິດທີ່ຄ້າຍຄືກັນ. ປະຫວັດສາດຂອງຫວຽດນາມສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄຳສັນຍາເລື່ອງຄວາມເຂັ້ມງວດນັ້ນ ມັກນຳມາເຊິ່ງຄວາມຍຸດຕິທຳຊົ່ວຄາວ, ແຕ່ບໍ່ຄ່ອຍໄປເຖິງຮາກຖານຂອງກົນໄກທີ່ເຮັດໃຫ້ຊ່ອງຫວ່າງສຳລັບການທຸຈະລິດຍັງຄົງດຳລົງຢູ່. ໃຜກັນແທ້ທີ່ໄດ້ປະໂຫຍດຈາກລະບົບໜຶ່ງ ທີ່ການປັ່ນຕົວເລກຄ່າອາຫານ ແລະ ການເຮັດເອກະສານປອມ ເກີດຂຶ້ນຢ່າງໂຈ່ງແຈ້ງຕະຫຼອດຫຼາຍປີ? ແນ່ນອນວ່າ ບໍ່ແມ່ນຜູ້ດ້ອຍໂອກາດ.
ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄະດີເກີດຂຶ້ນໂດດໆ, ແຕ່ເປັນຮອຍແຜເກົ່າເທິງຮ່າງກາຍຂອງລະບົບການບໍລິຫານ. ຂ້ອຍສົງໄສວ່າ ການສືບສວນຂະຫຍາຍໃນຄັ້ງນີ້ ຈະສາມາດຈັດການໄດ້ຢ່າງຖອດຖອນທັງບຸກຄົນ ແລະ ຊັ້ນການກວດກາທີ່ປ່ອຍປະລະເລີຍໄດ້ແທ້ຫຼືບໍ່? ຫຼືວ່າ ພວກເຮົາຈະໄດ້ເຫັນພຽງບາງໃບໜ້າຖືກລົງໂທດ ແລ້ວວົງຈອນເກົ່າກໍກັບມາອີກ? ຄວາມເຊື່ອໝັ້ນຂອງປະຊາຊົນຈະຟື້ນຟູໄດ້ແນວໃດ ເມື່ອຄະດີຄ້າຍຄືກັນຍັງເກີດຊ້ຳອີກ ທັງທີ່ມີຄຳສັນຍາເລື່ອງຄວາມເຂັ້ມງວດຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນ?
