ในช่วงเย็นวันที่ 17 สิงหาคม VTV ยืนยันว่านายเหงียน ซี คัง อดีตรองประธานคณะกรรมการการต่างประเทศของสภาผู้แทนราษฎร เป็นผู้ขับรถที่เกี่ยวข้องกับอุบัติเหตุเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2568 ซึ่งส่งผลให้นักเรียนหญิงชื่อโด ง็อก ฟอง ทวย เสียชีวิต ตามรายงานข่าว ครอบครัวของเหยื่อได้ปรากฏตัวและระบุว่าพวกเขาเห็นด้วยกับผลการสอบสวน พร้อมทั้งเรียกร้องให้ปิดคดี อย่างไรก็ตาม บนสื่อสังคมออนไลน์ แทนที่จะ ‘ปิดคดี’ กลับมีคำถามมากมายที่ถูกยกขึ้น: ทำไมนายคูงยังไม่ปรากฏตัว? ทำไมการตรวจวัดระดับแอลกอฮอล์ในลมหายใจจึงถูกดำเนินการในเวลาที่ต่างจากเวลาที่เกิดอุบัติเหตุ? สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของสาธารณชนเป็นพิเศษคือข้อมูลที่ระบุว่านายคูงได้รับการยกเว้นความรับผิดทางอาญา อุบัติเหตุที่คร่าชีวิตนักเรียนหญิงคนหนึ่งได้จบลงด้วยคำตัดสินทางกฎหมายที่สาธารณชนยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้: บนพื้นฐานใด ผ่านกระบวนการใด และด้วยเหตุผลใด? หากทุกสิ่งเป็นไปตามระเบียบข้อบังคับ สิ่งที่ประชาชนต้องการไม่ใช่การเรียกร้องให้ ‘ลืมเรื่องนี้ไป’ แต่เป็นคำอธิบายที่ชัดเจนเพียงพอจนไม่เหลือช่องว่างให้สงสัย ข่าวอาจมีระยะเวลาเพียงไม่กี่นาที แต่ความเชื่อมั่นของประชาชนไม่สามารถสร้างขึ้นจากคลิปวิดีโอไม่กี่นาทีได้ ตราบใดที่ยังมีคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบที่น่าเชื่อถือ ประชาชนย่อมยังคงสงสัยต่อไป…

เมื่อวันที่ 15 สิงหาคม กระทรวงความมั่นคงสาธารณะ ร่วมกับคณะกรรมการประชาชนเมืองโฮจิมินห์ ได้ประกาศจัดตั้งโรงเรียนวัฒนธรรมความมั่นคงสาธารณะประชาชนแห่งที่ 5 ซึ่งเป็นโรงเรียนประจำหลายระดับ ตั้งแต่ระดับประถมศึกษาจนถึงระดับมัธยมศึกษา และจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างองค์กรของกองตำรวจเมืองโฮจิมินห์ สำนักงานเดิมของตำรวจจังหวัดบาเรีย–วุงเตา ได้ถูกเลือกเป็นสถานที่ตั้งของโรงเรียน โดยพิธีเปิดกำหนดจัดขึ้นในวันที่ 5 กันยายน 2026 คำถามที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติคือ: ตั้งแต่เมื่อใดที่หน่วยงานซึ่งโดยทั่วไปเกี่ยวข้องกับความปลอดภัยและระเบียบสาธารณะ ได้รับหน้าที่เพิ่มเติมในการบริหารจัดการสถาบันการศึกษาทั่วไปแบบครบวงจร ตั้งแต่ระดับประถมศึกษาจนถึงระดับมัธยมศึกษา? ตามประกาศดังกล่าว โมเดลนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อดำเนินการตามนโยบายด้านการศึกษา สวัสดิการสังคม และการพัฒนาระบบโรงเรียนวัฒนธรรมความมั่นคงสาธารณะของประชาชนในระดับท้องถิ่น เป้าหมายฟังดูสูงส่งมาก: เพื่อการศึกษา การดูแล และสร้างประโยชน์ให้กับสังคม อย่างไรก็ตาม เนื่องจากโรงเรียนนี้ตั้งอยู่ภายในโครงสร้างองค์กรของตำรวจเมืองโฮจิมินห์ จึงทำให้ประเด็นที่น่ากังวลขยายออกไปเกินกว่าเนื้อหาการสอนของโรงเรียน ยังรวมถึงกลไกการบริหารจัดการ ขอบเขตอำนาจ เกณฑ์การรับนักเรียน และเส้นแบ่งระหว่างหน้าที่ทางการศึกษาของโรงเรียนกับหน้าที่ของตำรวจ คำถามเหล่านี้จำเป็นต้องได้รับคำตอบที่ชัดเจนตั้งแต่ต้น การก่อตั้งโรงเรียนนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของภาพรวมที่กว้างขึ้น: บทบาทของกองกำลังตำรวจกำลังปรากฏชัดเจนขึ้นในหลายด้านของชีวิตสาธารณะ ดังนั้น สิ่งที่ประชาชนต้องการไม่ใช่เพียงสโลแกนที่ฟังดูสูงส่ง…