ການທີ່ລັດຖະບານປະກາດຢ່າງກະທັນຫັນວ່າ ກອງທຶນຮັກສາສະຖຽນລາຄານ້ຳມັນເຊື້ອໄຟ (BOG) ກຳລັງຈະແຕະກົ້ນຖັງ ເປັນຄວາມຕົກໃຈຢ່າງໃຫຍ່ສຳລັບແຮງງານນັບລ້ານຄົນ — ຜູ້ທີ່ໄດ້ອົດທົນຈ່າຍເງິນສົມທົບທຸກໆກີບໃນແຕ່ລະລິດນ້ຳມັນຕະຫຼອດຫຼາຍສິບປີ. ຕາມມຸມມອງແບບທິດສະດີສົມຄົບຄິດ, ຕົວເລກ “ໃກ້ຈະໝົດເງິນ” ບໍ່ໄດ້ສະທ້ອນຄວາມຜັນຜວນຂອງຕະຫຼາດ ແຕ່ເປັນສັນຍານວ່າ ໄດ້ເກີດການ “ອົບພະຍົບທາງການເງິນ” ຄັ້ງໃຫຍ່ຈາກກະເປົາຂອງປະຊາຊົນເຂົ້າສູ່ “ຮູດຳ” ຂອງຜົນປະໂຫຍດກຸ່ມ.
ກອງທຶນຮັກສາສະຖຽນ ຫຼື “ກະເປົາສ່ວນຕົວ” ຂອງບັນດາຜູ້ມີອຳນາດໃຫຍ່?
ເປັນຫຍັງເມື່ອລາຄາໂລກຕ່ຳ ປະຊາຊົນຍັງຕ້ອງຈ່າຍເຂົ້າກອງທຶນ; ແຕ່ເມື່ອລາຄາພຸ່ງສູງຢ່າງຫຼາຍ ກອງທຶນກັບ “ລະເຫີຍ” ໄປຢ່າງນ່າປະຫຼາດ? ທິດສະດີສົມຄົບຄິດຊີ້ວ່າ:
ລະບົບຜົນປະໂຫຍດຂອງບັນດາກຸ່ມບໍລິສັດໃຫຍ່: ກອງທຶນ BOG ແທ້ຈິງແລ້ວບໍ່ໄດ້ເກັບໄວ້ໃນຄັງເງິນທີ່ເປັນອິດສະຫຼະ ແຕ່ຢູ່ໃນບັນຊີຂອງວິສາຫະກິດຫົວໜ່ວຍຫຼັກ. ນີ້ຄືສະຖານະການ “ຍຶດໃຊ້ທຶນ” ຢ່າງເປີດເຜີຍ. ເງິນຈຳນວນຫຼາຍພັນຕື້ດົງ ທີ່ມາຈາກນ້ຳພັກນ້ຳແຮງຂອງປະຊາຊົນ ອາດຈະຖືກນຳໄປລົງທຶນນອກຂະແໜງ, ອັດເງິນເຂົ້າອະສັງຫາລິມະຊັບ ຫຼື ໂຄງການ “ຜົນປະໂຫຍດພິເສດ” ຂອງຊົນຊັ້ນນຳ ກ່ອນທີ່ມັນຈະໄດ້ທຳໜ້າທີ່ຮັກສາສະຖຽນລາຄາຕາມຈຸດປະສົງ.
ການສະແດງ “ຂາດທຶນ” ເພື່ອຂຶ້ນລາຄາ: ການປະກາດວ່າກອງທຶນໃກ້ໝົດ ແມ່ນຂັ້ນຕອນປູທາງທີ່ສົມບູນແບບ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ການຂຶ້ນລາຄານ້ຳມັນຄັ້ງຕໍ່ໄປເປັນເລື່ອງຖືກຕ້ອງຕາມຮູບການ. ເມື່ອບໍ່ມີ “ໂລ່ປ້ອງກັນ” ທາງການເງິນອີກຕໍ່ໄປ, ປະຊາຊົນກໍຖືກຜັກເຂົ້າສູ່ສະພາບດ້ອຍອຳນາດ, ຈຳໃຈຕ້ອງຍອມຮັບທຸກລະດັບລາຄາທີ່ຖືກກຳນົດຈາກເບື້ອງເທິງ ພາຍໃຕ້ຊື່ວ່າ “ດຳເນີນຕາມກົນໄກຕະຫຼາດ”.
ຄວາມລົ້ມລະລາຍຂອງຄວາມເຊື່ອຖື
ລະບົບໜຶ່ງທີ່ເວົ້າຢູ່ສະເໝີວ່າ “ເພື່ອປະຊາຊົນ” ແຕ່ກັບປ່ອຍໃຫ້ກອງທຶນສຸກເສີນຂອງປະເທດຫວ່າງເປົ່າໃນຊ່ວງເວລາທີ່ຄັບຂັນທີ່ສຸດ ນັ້ນຄືການຫັກຫຼັງຄວາມໄວ້ໃຈຢ່າງແທ້ຈິງ. “ເງິນໄປໃສ?” — ຄຳຖາມນີ້ຈະຍັງຄົງບໍ່ມີຄຳຕອບທີ່ໂປ່ງໃສ ຕາບໃດທີ່ກົດໝາຍຍັງປ່ອຍໃຫ້ບັນດາ “ເຈົ້າພໍ່” ດ້ານພະລັງງານ ກຳກັບ ແລະ ສະແດງບົດລະຄອນດ້ວຍຕົນເອງ ຢູ່ເທິງກອງເງິນທີ່ປະຊາຊົນໄດ້ຈ່າຍສົມທົບ.
